Tropische stranden, doolhoven van straatjes in Caïro, markten bevoorraad met ezel en wagen, witte kalksteenformaties met hun grillige vormen in de woestijn en machtige tempels van weleer met hun beelden en muurtekeningen maken van Egypte een afwisselende bestemming.

Ik was van 9 tot en met 26 november 2012 in Egypte. Ik had mij aangesloten bij een jubileumreis van Baobab: van Caïro naar Kaapstad in vijf maanden. Met zes mensen legden we de hele afstand af. Andere medereizigers deden een of meerdere van de zes etappes. Met behulp van mijn reisdagboek van destijds kijk ik terug.

Caïro, de moeite waard

Caïro, de hoofdstad van Egypte, vind ik een fascinerende stad. Niet te vergelijken met steden die ik eerder heb gezien. Met de taxi er doorheen rijdend, zie je veel diverse straatbeelden. Hoewel de stad druk en lawaaierig is, vind ik het toch een aardige stad om uitgebreid te verkennen. Ook te voet, inclusief het avontuur om de enorme rotondes over te steken. Onderweg word ik vaak vriendelijk aangesproken. Door de grote demonstraties op het Tahrir-plein (Egyptische revolutie) laten toeristen het al een tijd afweten en bewoners uiten graag hun blijdschap weer wat toeristen te zien. Wel indrukwekkend om dan zelf op het Tahrir-plein te staan, dat ik van de televisie ken. De aardige begroetingen en gezellige gesprekjes dragen er zeker aan bij, dat de stad veel leuker is dan ik van te voren dacht. Caïro heeft veel eettentjes waar je voor een paar euro goed kunt eten. Ik bezoek ook een drinklokaal: bij de ingang linksaf wordt er thee geserveerd, rechtsaf kan je halve liters Stella bier krijgen (wel achter geblindeerde ramen).

Mensen relaxen langs de Nijl in Caïro, Egypte
Relaxen langs de Nijl in Caïro

Natuurlijk komen ook de piramides van Gizeh aan de beurt. Ze staan terecht op de lijst van wereldwonderen. Op de weg terug naar Caïro valt het grote aantal onafgebouwde, rode bakstenen flatgebouwen op. Af en toe is er een helemaal af en in een vrolijke kleur geschilderd. Vaker zijn er pas twee verdiepingen bewoond. Of is er zelfs in het hele gebouw maar 1 appartement bewoond, te zien aan de ramen die geplaatst zijn. En dat voor meerdere kilometers lang. Duidelijk een malaise in de economische opkomst van Egypte.

Dansend door het zand met een 4WD

Per 4WD maken we machtig mooie ritten door de woestijn in Egypte. Na zoveel kilometers zand kom je in een soort balans van ontspannen zitten en je schrap zetten om alle bewegingen op te vangen. Rechtop zitten is er niet bij, want dan zit ik met mijn hoofd tegen het dak aan. Het mooiste is het rijden over gladde zandvlaktes, waarin de auto wel iets wegglijdt maar niet hoeft te ploegen. Dan danst de auto door het zand, waarbij je zelf relaxed heen en weer beweegt.

Met pech in de woestijn

Het gaat ook een keer mis. Een van de landcruisers komt met pech stil te staan in de woestijn. De chauffeurs houden elkaar in de gaten, dus toen deze auto niet meer in zicht komt, draait de auto waarin ik zit om om poolshoogte te nemen. Alleen laat de chauffeur ons onverwachts achter, midden in de hitte van een verder lege woestijn. Daarbij geeft hij ons geen gelegenheid wat spullen uit de auto te halen, bijvoorbeeld water en zonnebrandcrème. Bijzonder om zo met een paar mensen in een verlaten vlakte te staan, duimend dat het niet te lang ging duren. Uiteindelijk wordt de kapotte auto met de lier door een andere auto gesleept. Natuurlijk breekt die nog een keer en moet er ook nog van trekkende auto gewisseld worden vanwege dreigende oververhitting van de motor.

“op gladde zandvlaktes, waarin de auto wel iets wegglijdt maar niet hoeft te ploegen, danst de auto door het zand.”

De pracht van de Witte Woestijn in Egypte

Ik vind woestijnen iets magisch hebben. Voor mij behoort de Witte Woestijn (Sahara el Beyda) in Egypte tot de hoogtepunten van de hele Trans-Afrika reis. De Witte Woestijn is een vlakte met vele witte formaties van kalksteen en soms vlekken van kalksteen die eruit zien als ijs. De Zwarte Woestijn is zwart door een laag zwarte kiezels en gruis door erosie van grote zwarte rotsen. Die zien er uit als tafelbergen (platte top) die zich verrijzen in de woestijn. En dan dat kamperen in de woestijn: wat een rust en een schoonheid. Leuk om woestijnvosjes tegen te komen.

Landschap in de Witte Woestijn in Egypte
Landschap in de Witte Woestijn in Egypte

Op naar Luxor

Van Dakhla naar Luxor gaan we per Egyptische minibus. We kunnen er precies allemaal in, waarvoor ook de klapstoelen in het gangpad gebruikt moeten worden. Onze voeten vechten om een plekje tussen alle tassen. Het vreemde is alleen dat mijn handen zo vies worden en zulke zwarte neusgaten heb ik niet eerder gehad. Wat blijkt: de uitlaat is afgebroken en eindigt al onder de bus. De uitlaatgassen komen via kieren en de ramen de bus weer binnen! De mensen op de achterbank hebben letterlijk pikzwarte handen en gezichten alsof ze door steenkolengruis hebben gerold. Dat wordt dus een lange, zware rit naar Luxor. In het hotel was ik me twee keer helemaal onder een koude douche, want een keer is onvoldoende gezien het zwarte sop. Gelukkig blijft de stemming goed. Mijn vuile blouse laat ik in het hotel wassen, maar die krijg ik zo mogelijk nog zwarter terug. Hoe ze dat voor mekaar heeft gekregen?

In en rondom Luxor staan diverse indrukwekkende tempels. De Karnal Tempel, net buiten Luxor, is indrukwekkend met zijn 134 zuilen. De Tempel van Hatsjepsoet (of Hapshetsut) lijkt te zijn uitgehouwen uit de zalmkleurige rotsen van een tafelberg. De muurtekeningen zijn indrukwekkend. De Vallei van de Koningen bevat tientallen graftombes van farao’s. In een paar kun je afdalen. De muurtekeningen in de tombe van Sethos en Ramses IX zijn absoluut de moeite waarde. Bijzonder dat er na vier à vijfduizend jaar zoveel kleuren zijn behouden.

Tempel van Hatsjepsoet bij Luxor in Egypte
Tempel van Hatsjepsoet bij Luxor

Als we verder naar het zuiden van Egypte reizen, zie ik bijna geen vrouwen meer zonder hoofddoek. De route van drie uur heen en drie uur terug (onder politiebegeleiding) naar Abu Simbel vind ik de moeite waarde. Ook al heb ik zoveel tempels gezien, Abu Simbel is met zijn enorme zittende Ramses II en zijn koningin Nefertari imposant. Er schijnen hier massa’s toeristen te kunnen rondlopen, maar nu lopen er niet meer dan tien toeristen.

En vanuit Egypte gaan we met de boot op weg naar Sudan.