Wat een bijzondere bestemming is Sudan. Bijzondere bezienswaardigheden, bijzondere ritten door woestijnen en bijzondere ontmoetingen met Sudanezen.

Ik was van 27 november tot en met 9 december 2012 in Sudan. Ik had mij aangesloten bij een jubileumreis van Baobab: van Caïro naar Kaapstad in vijf maanden. Met zes mensen legden we de hele afstand af. Andere medereizigers deden een of meerdere van de zes etappes. Met behulp van mijn reisdagboek van destijds kijk ik terug.

Van Egypte naar Sudan per ferry

De avond van 26 november had ik me voorbereid op een mogelijk chaotisch avontuur: met de ferry naar Sudan. Samen met medereizigers bespraken we de strategie voor het veroveren van plaatsen aan dek en hoe we onze bagage veilig aan boord konden krijgen. Natuurlijk verliep het weer helemaal anders. Geen lange wachtrijen voor de douane, de bagage werd door dragers aan boord gedragen en de kapitein had het voordek voor de stuurhut voor ons gereserveerd. De reisbegeleiding bereidde ons graag op het ergste voor, maar de scenario’s komen telkens niet uit.

Als je vooruit keek op het voordek, kon je je voorstellen op een eenvoudige cruiseboot te zitten. Keek je achterom, dan werd elke vierkante centimeter bezet door mensen en hun bagage. En er bleven maar meer mensen aan boord komen, inclusief een paar mannen met handboeien om onder politiebegeleiding.

Zonsondergang bij vertrek uit Egypte met de ferry naar Sudan (Soedan)
Zonsondergang bij vertrek uit Egypte met de ferry naar Sudan

De nacht was winderig en het werd maar niet donker door een bijna volle maan. Het viel voor mij niet mee op wat te slapen. Wij keken onze ogen uit, maar we waren zelf ook een bezienswaardigheid. De volgende ochtend zaten er mensen op het dak van de stuurhut als op de eerste rij in de schouwburg naar ons te kijken. Om zeven uur ‘s ochtends passeerden we na twaalf uur varen weer Abu Simbil, waar we eerder in drie uur naar toe gereden waren.

Volle bak op de ferry van Egypte naar Sudan (Soedan)
Volle bak op de ferry van Egypte naar Sudan

Bij het aanmeren in Wadi Halfa hadden de mensen ineens haast. Er ontstond een gedrang om van de boot af te komen, waarbij er ook weer mensen op wilden om meer bagage op te halen. Ik heb me in het gedrang laten meevoeren en buiten op de kade het schouwspel aanschouwd. Uiteindelijk kregen we hier ook een voorkeursbehandeling: onze eigen truck om de bagage te vervoeren en de douanebeambte kwam naar buiten om onze tassen te controleren en te bestickeren. Hierdoor hoefden we weer niet aan te sluiten in een lange rij. En toen was ik dus in Sudan, het tweede land van de twaalf op deze reis.

“En toen was ik dus in Sudan; geen land waarvan ik ooit had gedacht er te komen.”

Verplicht relaxen in Wadi Halfa

Vanuit de ferryhaven is de eerste grotere plaats Wadi Halfa. Tijd voor een luie dag; pas om half tien opgestaan. Het ontbijt bestond uit een omelet met de witte roomkaas ‘la vache qui rit’ op een soort pitabroodje. Na deze rustige start zijn we met een klein groep het stadje ingelopen.

Ik vond het bijzonder om in Sudan te zijn. Ik had niet gedacht hier ooit te komen. De Nubiërs zijn zeer vriendelijk en heten ons regelmatig welkom. Niks geen agressieve verkooptechnieken, zoals in Egypte. Hoewel de reisgidsen je waarschuwen voorzichtig te zijn met fotografie in Sudan, geldt dat in mijn ervaring alleen bij bepaalde infrastructuur (bruggen, grensgebouwen, paleizen, politiebureaus). Bewoners vroegen me geregeld of ik hen op de foto wilde zetten, waarna ze de foto op het schermpje willen zien. Lekker geluncht met diverse gerechten op een grote schaal geserveerd. Op diverse plekken verkochten vrouwen verse thee en koffie met een paar stoelen of een bankje erbij om even te zitten. De koffiebonen werden ter plekke gebrand en gemalen.

Koffievrouw in Wadi Halfa in Sudan (Soedan)
Koffievrouw in Wadi Halfa

Pech met de truck

Onze truck was nog niet klaar voor vertrek en onze paspoorten waren ingeleverd voor nog een sticker en een stempel. Ongelooflijke pech: de brandstofpomp van de truck was kapot gegaan bij een proefrit. Dat wordt dus nog een dagje Wadi Halfa. Daar was niet iedereen blij mee, maar dat hoort nu eenmaal bij reizen, zeker door Afrika. Zowaar was er een truck beschikbaar van een andere organisatie, waarmee we uiteindelijk om kwart voor vijf ‘s middags vertrokken. Dat werd een korte rit naar een slaapplek in de woestijn. Het was niet koud, zelfs de wind niet. In de truck zaten we hoog in de bak met opgerolde zijflappen. Dat was prima te doen op kleine weggetjes, maar met 80 km/u op de doorgaande weg was het een winderige bedoening. Zulke goede asfaltwegen als hier in Sudan heb ik in Egypte niet gezien. En dat dus dwars door de woestijn. Toch wisselt het landschap snel af.

Tempels en piramides langs de Nijl en in de woestijn

Het toerisme is veel minder ver ontwikkeld dan in Egypte. Het betekende langzame tochten door de woestijn om bij bezienswaardigheden te komen. Daardoor ervoer ik de locaties als extra bijzonder, door de lege vlaktes erom heen en het ontbreken van parkeerplaatsen of gelikte entrees. De Tempel van Soleb vlakbij het dorpje Wawa, was mijn eerste kennismaking met een tempel in Sudan. Na een korte wandeling tussen agrarische velden door, stapten we in een bootje om de Nijl over te steken. Het mocht er allemaal eenvoudig uit zien, maar de schipper had wel een mobiel waarvan hij druk gebruik maakte. De tempel had een aantal gerestaureerde zuilen overeind staan, maar er lag ook veel in brokstukken verspreid over het terrein. Links van de tempel stonden nog een paar huizen, er werd groente verbouwd en er waren twee jongetjes aan het spelen. Er liep een kudde geiten langs. Direct achter de tempel kijk je uit over een enorme vlakte, zonder verdere tekens van leven. Ik heb genoten van deze plek.

“Klik, klik, klik. De Sudanese studenten draaiden de rollen om.”

De kleinere Sudanese piramides

De piramides van Karima Jebel Barkal zijn niet te vergelijken met hun Egyptische reuzenbroers. Op loopafstand ervan over het woestijnzand ligt nog een tempel in een heuvel. Het was erg heet die dag. Van de koelere inwendige tempel weer de woestijnwarmte in, zorgde voor een zweetaanval bij mij. Dat was op zich niet erg, maar tot mijn verbazing waren er tien camera’s op me gericht. Klik, klik, klik. De Sudanese studenten draaiden de rollen om.

Bedoeïen met hun dromedarissen in de woestijn in de buurt van de piramides van Meroe in Sudan (Soedan)
Bedoeïen met hun dromedarissen in de woestijn in de buurt van de piramides van Meroe

De ligging van de Koninklijke stad van Meroë is erg mooi tussen en op de heuvels in de woestijn. Het was alweer vroeg warm. Daardoor plakte het opgewaaide zand aan mijn gezicht. En de bezienswaardigheden kunnen altijd nog dieper in de woestijn liggen: 35 kilometer door de woestijn gehobbeld. De Tempel van Naqa bezocht met bijzonder muurgravures, maar toch boeide mij vooral het proces van het water halen. Het ging kennelijk om een diepe waterput, want voor de emmer boven was moest de ezel zeker 60 meter het touw omhoog trekken.

Prettig vertoeven in Khartoum

Na vijf nachten achtereen slapen in de woestijn, hadden we al bezoek gehad van loslopende dromedarissen, een groep bedoeïen, een herder met zijn kudde koeien en een Franse fietser als gast bij het avondeten. Mijn lijf en kleding werden langzamerhand wel erg plakkerig en zanderig. In Khartoum zouden we weer in een hotel slapen, dus toen kon er weer uitgebreid gedoucht en kleding gewassen worden.

Onderweg naar Khartoum nam het zwerfplastic wel erg toe. In Khartoum is het door de relaxte uitstraling prettig vertoeven. Een bezoek aan de Hamid al-Nil Moskee in Omdurman aan het einde van een vrijdagmiddag is aan te raden. Wat een energie van de dansende derwisjen! Verder vond ik het uitstapje naar Wadi Medani met het openbaar vervoer ook leuk. Voor je het busstation in Khartoum kunt oplopen, moet je een muntje kopen. Ik was vervolgens snel binnen, want er stond geen rij voor de ingang voor vrouwen. Om een buskaartje te kopen moest ik mijn paspoort laten zien. Er werd geregistreerd waar ik naartoe ging.

In Wadi Medani kun je een plaatsje zoeken in het gras van de oever van de Nijl en kijken hoe de bewoners op allerlei manieren van de Nijl gebruik maken. Er zijn mannen die vissen, jonge stelletjes die dicht tegen elkaar zittend een gesprek voeren, kinderen die ravotten in het water, tieners die een beetje rondhangen, vrouwen die kleren wassen en ja, ook naakte mannen die zich in de rivier aan het wassen waren.

Langs de oever van de Nijl in Wadi Medani in Sudan (Soedan)
Langs de oever van de Nijl in Wadi Medani

Na dit prettige verblijf in Sudan, reisden we door naar Ethiopië.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Een fantastische reis door Sudan door de bijzondere vriendelijkheid van de Nubiërs naast alle bezienswaardigheden in de woestijn

Bewaren

LAAT EEN REACTIE ACHTER