The Needles zijn een deel van Canyonlands National Park in Utah. Ze vormen het zuidoosten van het park. Deze dag ga ik daarnaartoe.

Een rustig tempo

Amerikaanse dorpen in Arizona en Utah zijn vaak lintdorpen. Kamperen in zo’n uitgestrekt dorp, betekent kamperen langs de weg. Het is tien over half vijf in de ochtend. Er zoeft al verkeer langs. Het licht van de maan maakt kunstlicht in de tent overbodig. Ik doe mijn oogmasker omlaag en probeer nog een paar uurtjes te slapen. Voor mij geen zonsopkomst bij Delicate Arch in Arches National Park of die bij Mesa Arch in Canyonlands National Park.

Acht uur. Zal ik deze ochtend eens een keer tempo maken? Ik geloof toch maar van niet. De zon verwarmt langzaam de tent. Het belooft weer een lekkere zonnige dag te worden, net als gisteren. Plop, daar gaan mijn oordoppen. Het verkeer raast nu harder. Mijn tent staat in een grote grindbak. Groezzf, klinkt het onder mijn schoenen. Ik zie dat de appelsap bijna op is. Een voorbeeld van een onderdeel van het ontbijtritueel dat er thuis niet bij hoort. Ik graai de tent bij elkaar, met de nodige korrels à la Limburgs siergrind, en dump de tent achter de chauffeursstoel. Waarom inpakken als het makkelijk kan?

The Needles - tent op camping vlakbij Moab
Tent op camping vlakbij Moab

Voor de vijfde keer leg ik het stuk snelweg ten noorden van Moab af. De elektriciteitsdraden golven voor me uit langs de rode rotswand. Eronder knabbelen muildierherten hun ontbijt bij elkaar. Gezien de lange weg voor me naar The Needles, zou ik beter kunnen doorrijden, maar ik denk al vaak genoeg praktisch. Moab is het eerste lintdorp op mijn reis dat langs de hoofdstraat over de lengte van twee blokken winkeltjes heeft. Ik heb zin om even rond te struinen. Er zijn leuke lokale galerieën. Oeh, een met originele bewerkingen van gerecyclede materialen waaronder fietskettingen. Die kan ik niet laten liggen. Misschien hebben ze geen doos om het stevig voor het laadruim van het vliegtuig te verpakken. Jawel. Verkocht!

In de supermarkt, om een nieuwe fles appelsap te halen, blijkt een kleine Starbucks te zitten. Als niet-koffiedrinker is dat niet mijn domein, maar sinds kort heb ik de chai latte ontdekt. Als ik dan toch niet praktisch bezig ben, dan lust ik er wel een. Aan een blauwe metalen picknicktafel schuin tussen de supermarkt en het tankstation, geniet ik van deze zoete, kruidige melkdrank. De auto’s zwermen als mieren om me heen.

The Needles - Herfstkleuren onderweg naar The Needles
Herfstkleuren onderweg naar The Needles

Onderweg naar The Needles

Eenmaal op de weg speelt de radio op 102.9 FM “The harder they come, the harder they fall” met ronkende gitaar eronder, gevolgd door “Don’t you want me, baaaby?”. Geen roadtrip zonder muziek. De zon schijnt fel op de voorruit. Alle vlekken op het raam van gedode insecten zijn goed zichtbaar. De cruisecontrol doet zijn werk. Dat stellen de pezen in mijn rechterbeen wel op prijs. Het asfalt rolt onder mijn gehuurde witte Nissan SUV door. Naast het zwartgrijs van het asfalt zijn de kleuren om me heen roodbruin, geel, mint- en donkergroen en de vele tinten van de diverse grassoorten: van zand- en strokleurig tot dorbruin. De elektriciteitsdraden blijven me vergezellen.

Ineens zie ik in mijn ooghoeken ‘Needles’ staan met witte letters op een bruin bord. Het lijkt me te vroeg voor die afslag, maar ik neem hem wel. Het blijkt inderdaad een andere afslag te zijn dan ik in mijn hoofd heb, en wel naar The Needles Overlook. Nog eens 44 mijl toevoegen aan de lange afstand tot de Grand Canyon? Dat lijkt me wel een logisch besluit. Als ik die weg voor me uit zie rollen, ben ik verkocht.

The Needles - de weg naar The Needles Overlook
De weg naar The Needles Overlook

Wat een rust en wat een uitzicht. Dat is nog eens een plaats voor een bankje. De groene Colorado rivier meandert door dit dieproodbruine landschap. De geërodeerde rotslagen, van verschillende dieptes, creëren een wirwar aan kronkelende patronen. Er duiken ook een paar kegelvormige heuvels in dit uitzicht op. Door dit alles heen loopt een witte steenlaag die zich scherp afzet tegen de andere kleuren in het landschap. Wat zou ik graag een keer de White Rim Road met een 4WD rijden.

The Needles - bankje bij The Needles Overlook
Bankje bij The Needles Overlook

De zwarte en bruine koe aan de rand van de weg besluiten dat het gras aan de andere kant niet groener is en laten me passeren. 41 mijl verder stop ik bij Newspaper Rock Recreation Area. Het moet er toch een keer van komen om rotstekeningen te zien. Voor het aanschouwen van deze oudheden klinkt toepasselijk uit de radio “Walk like an Egyptian”. De tweeduizend jaar oude figuren doemen op als lichtbruine vlekken tegen een zwarte achtergrond. Het gaat om voetjes, de jacht te paard op herten, kuddes dieren en meer mythische figuren. Wetenschappers kennen de betekenis en achtergrond niet van deze figuren en laten de interpretatie over aan de individuele bezoeker. Welke verhalen zie jij?

The Needles - rotstekeningen Newspaper Rock
Rotstekeningen bij Newspaper Rock op weg naar The Needles

Een fantastische wandeling in The Needles

Weer 22 mijl tot de ingang van een ander deel van The Needles. Deze smalle, bochtige weg kost meer tijd om af te rijden. De bomen met hun prachtig gele herfstbladeren overkoepelen regelmatig de weg. “I love rock-and-roll” en “You are as cold as ice” schallen achtereenvolgens uit de boxen. Dan verbreedt de weg zich. De witte Nissan dendert over het nieuwe zwarte, licht golvende asfalt en stopt bij de start van Slickrock Trail.

‘Slickrock’ staat voor kaal rotsoppervlak. Ik vind dat een leuke ondergrond om over te lopen. Het rotsoppervlak is een marmer van grijze en lichtbruine tinten. De ellipsvormige waterpoelen staan droog. Gestapelde stenen torentjes geven de weg aan. Als ik het ene torentje bijna gepasseerd ben, zoeken mijn ogen naar de volgende toren. Gelukkig staan er torens in overvloed op het eerste gedeelte, want een duidelijk wandelpad is niet te onderscheiden. Af en toe schiet er een hagedisje voor mijn voeten weg. Ineens blijven mijn ogen zoeken. Op weg naar uitzicht nummer vier zie ik geen torentjes meer. Ik zie wel torentjes verderop naar beneden staan, maar die lijken mij de terugweg aan te geven. Ik daal een klein stukje en dan zie ik verderop hoog weer torentjes staan. Ik klim weer naar boven en vind mij eigen weg naar die torentjes.

The Needles - Het wandelpad van Slickrock Trail in The Needles
Het wandelpad van Slickrock Trail in The Needles

De wandeling zelf vind ik fascinerender dan de uitzichten. De afgrond is al die tijd aan mijn rechterkant gebleven. De terugweg is een leuke puzzeltocht. Dat doe ik ook niet meer elke dag. Mooie taak voor je kind(eren). Met een tevreden gevoel rijd ik The Needles weer uit op weg naar Monticello. Hopelijk hebben ze daar een kampeerplekje voor me.

The Needles - Zonsondergang in The Needles als ik het park weer verlaat
Zonsondergang in The Needles als ik het park weer verlaat

1 REACTIE

  1. Wat gaaf! Die nationale parken daar lijken me echt schitterend! Wat een uitgestrektheid ook he?! Super! Kan me voorstellen dat je jezelf bij zonsondergang echt een schop onder je kont moet geven om weer te gaan en dat zo’n dag ZO voor bij is. 🙂

Comments are closed.