De eerste keer is vaak spannend. En het overkwam me de eerste drie weken van mijn wereldreis al meerdere keren. De eerste keer in Maleisië, de eerste keer in een motorbecak, de eerste keer op een scooter, de eerste keer….

De eerste keer in Maleisië

Woensdag 17 mei landde ik voor de eerste keer van mijn leven in Maleisië. Het land stond al eerder in de planning, maar die plannen veranderden destijds vanwege de SARS-epidemie. Kuala Lumpur was al vele malen in mijn gedachten geweest als mogelijke tussenstop naar Australië. Alleen kwam het zo uit dat Singapore, Hong Kong en Dubai eerder aan de beurt kwamen.

En nu ben ik dan in Kuala Lumpur. De stad grijpt me niet direct aan. Ik vind het lastig me te oriënteren en gevoel te krijgen hoe de wijken ten opzichte van elkaar liggen. De grote wegen dwars door de stad helpen niet. Waarin verrast Kuala Lumpur mij het meest? Het heerlijke eten, van welke keuken dan ook. De eerste vijf restaurants, vrij willekeurig door mij uitgekozen, serveren fantastisch smakelijke gerechten. Dat lukt niet zomaar in elke stad. Zo eet ik Zwitsers, Portugees, Frans, Maleisisch en Chinees.

eerste keer in Kuala Lumpur Maleisie Petronas Twin Towers
De Petronas Twin Towers vanaf de Kuala Lumpur Toren

Omdat ik het graag rustig aan doe deze eerste week, concentreer ik me vooral op het fotograferen van de Petronas Twin Towers. Daarbij komt die workshop nachtfotografie van vorig jaar me goed van pas.

“En daar gaan we dan, bocht na bocht.”

De eerste keer bijna een uur rondgecirkeld in een vliegtuig

Vanaf Medan op Sumatra vlieg ik naar Sabang op het eiland Pulau Weh. In de verte komt het eiland al in zicht. Ehm, dat ziet er behoorlijk bewolkt uit. Niet het beeld waarop ik hoop voor een bezoek aan een tropisch eiland. De stem van de piloot klinkt door het vliegtuig: “Vanwege te weinig zicht door een hevige regenbui, zullen wij twintig tot veertig minuten rondcirkelen in de hoop daarna te kunnen landen.” En daar gaan we dan, bocht na bocht. Een hele tijd komt het eiland telkens terug in beeld, maar dan zie ik het niet meer. En waar blijft de volgende bocht? Zouden we nu koers hebben gezet naar Banda Aceh? Dan klinkt de stem van de piloot weer: “Klaar om te landen.” Meerdere mensen om me heen vragen zich net als ik af op welk vliegveld dat zal zijn. Gelukkig, het is gewoon Sabang geworden.

eerste keer rondcirkelen in vliegtuig boven pulau weh
Uitzicht boven Sumatra tijdens mijn vlucht naar Sabang op het eiland Pulau Weh

De eerste keer geland op zo’n klein vliegveld

Het vliegtuig gaat flink in de remmen. Aan het eind van de landingsbaan maakt hij een draai van 180 graden. Nu rijdt hij terug de landingsbaan af in omgekeerde richting en slaat dan af naar de aankomst- en vertrekhal. Het inparkeren vergt ook nog een draai van 180 graden. Uit het raam zie ik zeker dertien mensen in gele hesjes klaar staan om in actie te komen. Op vijftig meter van de terminal loop ik de trap af naar buiten. Het heeft inderdaad geregend. De bagageband is direct bij binnenkomst aan mijn linkerhand. De mannen in gele hesjes zie ik door het raam de tassen en koffers op de lopende band leggen. Na twintig meter sta ik buiten.

De taxi deel ik met Nicola uit Zwitserland. Hij vraagt me: “Weet jij of er hier inderdaad internationale vluchten landen, aangezien erop het gebouw staat ‘international airport Sabang’? Waarschijnlijk dan vanaf Kuala Lumpur.

eerste keer landen op klein vliegveld
De bagageband op het vliegveld van Sabang

De eerste keer op deze manier ziek geworden

Al voor het avondeten voel ik me niet meer honderd procent. De eigenaar Freddie nodigt me uit aan de ‘singles’ tafel plaats te nemen met Nicola en Jonas. Ik maak het niet te laat en duik snel mijn bed in. Dit moet dan veroorzaakt worden door mijn lunch op het vliegveld van Medan. De volgende ochtend word ik met koorts wakker, die de hele dag aanhoudt. De diarree wordt nog wat dunner. Zaterdagochtend is de koorts verdwenen en houd ik het op reizigersdiarree. Maar dan zondag: er komt alleen nog maar lichtgekleurd water uit en de koorts komt terug. De komende 24 uur moet ik minimaal elke drie kwartier naar de WC. Gelukkig nog niet te vergelijken met mijn slechtste nacht ooit in Tanzania, maar dit gaat niet vanzelf goed komen.

Freddie is dat met me eens en vraagt zijn receptioniste en keukenhulp mij op haar scooter naar het ziekenhuis te brengen. Ze spreekt nauwelijks Engels. De eerst beschikbare arts laat me wachten op de meer ervaren arts, die beter Engels spreekt. Mijn bloeddruk wordt goed bevonden, maar verder worden er alleen vragen gesteld. Op basis van mijn antwoorden volgt een recept voor vijf soorten medicijnen. Mijn vraag of er ook een antibioticum tussen staat wordt positief beantwoord. Zij gaat voor mij naar de apotheek, terwijl ik blijf liggen. De uitleg van de medicijnen geeft de arts aan haar en niet aan mij. Dus geen idee wat ik heb gekregen en hoe of wat. Gelukkig krijg ik met zoekopdrachten via Google een beeld daarvan, want bijsluiters ontbreken.

eerste keer op zo'n manier ziek geworden
Vijf maal medicijnen voor mijn voedselvergiftiging

“Met natte voeten loop ik weer terug naar de wachtruimte.”

Voor de eerste keer op blote voeten naar een hurktoilet

Ook voor het ziekenhuis gaan de schoenen uit. Wachtend op de arts moet ik toch een keer naar de WC. Ik heb geen probleem met een Aziatische hurktoilet maar op blote voeten is wel een primeur. Ook heb ik geen zakdoekjes in mijn snel gepakte tasje zitten, dus voor het eerst ook geheel afhankelijk van de schep in de emmer met water om mijn billen schoon te maken. Zo maak ik nog eens wat mee. Met natte voeten loop ik weer terug naar de wachtruimte.

eerste keer op blote voeten naar hurktoilet
Liggend op bed in het ziekenhuis van Sabang

Voor de eerste keer in een motorbecak

Ik ken het woord becak als fietstaxi. En natuurlijk heb je de gemotoriseerde tuktuks. Op het eiland Pulau Weh is de becak een motor met zijspan. Alleen natuurlijk wel een ander model zijspan dan je in Nederland hebt. Het voelt als het gevaarlijkste voertuig waarin ik ooit gezeten heb. Ik zit op dezelfde hoogte als de motorrijder op een bankje in bak zonder hoge rand, handgrepen, helm of riem. Al snel draai ik mezelf bij, zodat ik recht op het bankje kom te zitten. Hierdoor kan ik mijn voeten tegen de lage rand van tien centimeter zetten, zodat ik mezelf wat steviger in de bank kan duwen bij onverwachtse manoeuvres. En zo gaat de rit met behoorlijke snelheid heuvel op en heuvel af, met soms scherpe bochten, naar Iboih. Mijn zweet wordt in ieder geval direct verdampt door de sterke wind langs mijn gezicht.

eerste keer in motorbecak
Deze becak is voor goederenvervoer (geen bankje) en heeft hogere randen

Voor de eerste keer zelf een scooter bestuurd

Voor vertrek wist ik al dat het er eindelijk van ging komen: zelf een scooter of brommer besturen. Ik heb mijn laatste week in Nederland nog geprobeerd een proefles te krijgen, maar dat is niet gelukt. De mannen aan de eerder genoemde ‘singles’ tafel geven aan dat Pulau Weh een goed eiland is om het te proberen. Het is rustig qua verkeer en helemaal met Ramadan. De eigenaar van Treetop Guesthouse, Wiggy, legt mij het een en ander uit. Hij vraagt me of ik vaker gefietst heb, want dan zal het evenwicht houden op de scooter geen probleem zijn. “Natuurlijk, je woont in Nederland.” Hij rijdt zelfs een stukje met me mee om te kijken of het goed gaat. Als we er een liter benzine in laten lopen, zeg ik hem dat het wellicht een probleem kan zijn dat ik bij aandacht voor manoeuvreren ongewenst het gas verder openzet. Dat blijkt een vooruitziende blik.

eerste keer zelf achter stuur scooter
Ikzelf voor de eerste keer achter het stuur van een scooter

Wat een heerlijke gevoel. Het gaat goed. Ik rijd zelf op een scooter. Met de wind langs mijn lijf verken ik het eiland. Dezelfde heuvels en bochten die ik in de becak heb afgelegd, rij ik nu ook met de scooter. De rem lijkt onvoldoende te werken. Ik zou niet tot stilstand kunnen komen op een afdaling. Weer een scherpe bocht en dan een waarschuwingsbord (hati-hati) voor een wegopbreking. De route is nu een kiezelpad ernaast. Helaas neemt mijn vaart zelfs toe met de rem helemaal ingeknepen. Dit kan niet kloppen. Lianne, zeg ik tegen mezelf, kijk naar het stuur, er moet nog iets zijn. Dan pas valt me de greep bij de gashendel op. Inderdaad nog een rem. Dat werkt beter. Pfff. Wiggy heeft het maar over een rem gehad en de ander is me gewoon niet eerder opgevallen.

“Op een paar blauwe plekken na is het goed afgelopen.”

Ging het helemaal goed de eerste keer scooter rijden? Nee. Er gebeurt wat ik die ochtend al vreesde. Ik concentreer me om voor het eerst met de scooter een steile oprit te nemen waarna ik 90 graden links de weg op moet draaien. In de balans van het voldoende gas geven om boven te komen maar ook niet te veel om veilig de weg op te kunnen draaien, gaat het mis. In mijn poging meer naar links te sturen, geef ik alleen maar meer gas. Mijn focus blijft op het sturen en ik realiseer me niet snel genoeg daarbij het gas los te laten. En zo rij ik recht de struiken in en valt de scooter bovenop me. Op een paar blauwe plekken na is het goed afgelopen. Altijd bijzonder als ik mijn zwakke punt al van tevoren goed inschat.

eerste keer zelf scooter rijden
De smalle weg naar de waterval op Pulau Weh

Voor de eerste keer op reis met mijn ouders gebeld via Facetime

Als ik reis, dan hou ik mijn ouders op de hoogte via sms waar ik ben. Ik reis tenslotte alleen zonder een uitgewerkte reisroute. Ook via Twitter houd ik mensen van mijn ervaringen op de hoogte. Maar live face-to-facecontact is nog niet eerder voorgekomen tijdens een reis. Mijn moeder en ik zijn allebei geen Facetime- of Skypegebruikers, dus we hebben het voor mijn vertrek alvast een keer uitgeprobeerd nu we beiden een iPad hebben. En zojuist was het dus zover: een gesprek met beeld. Bijzonder om zo contact te hebben. Ook mijn vader komt even langs. Op een lange vakantie heb ik niet de neiging te bellen, maar nu ligt dat anders. Deze langere wereldreis voelt anders aan dan normaal. Dit wordt een hele tijd mijn leven. Dan is het leuk om elkaar ook even te zien.

Het kan niet anders dan dat er deze reis nog vaker een eerste keer langs gaat komen. Voor de eerste drie weken vind ik dit al een mooi begin.

de eerste keer - drie weken op wereldreis

2 REACTIES

  1. spannend blog Lianne! De eerste, maar hopelijk ook de laatste keer dat je in een ziekenhuis belandt! :-/
    goeie voortzetting van je reis!
    groetjes Linda

LAAT EEN REACTIE ACHTER